Sieciowy system plików NFS - jest mechanizmem pozwalającym na współdzielenie zasobów pomiędzy komputerami w sieci.

 

Jest to narzędzie o tyle korzystne w przypadku Knoppiksa, że podczas pracy bezpośrednio z płyty mamy możliwość centralnego zapisywania danych przez użytkowników - np. na szkolnym serwerze.

 

 

Ponieważ w linuksie każde urządzenie reprezentowane jest jako plik, można w ten sam sposób udostępniać w sieci wszelkie wymienne napędy.

 

Najprostszy scenariusz wykorzystania NFS-a w sieci mógłby wyglądać następująco: Na jednym komputerze (będzie to nasz "serwer plików") zainstalowany jest Knoppix na twardym dysku. Udostępnia on poprzez NFS katalog: users. W katalogu tym są podkatalogi utworzone specjalnie dla użytkowników w taki sposób .. że każdy z poszczególnych hostów w sieci - ma prawo zapisu tylko do swojego katalogu (np. /mnt/users/rajmund).

Pozostałe komputery pracują pod kontrolą Knoppiksa uruchomionego z płyty CD. Przy odpowiedniej ilości pamięci RAM, mogłyby nawet nie posiadać twardych dysków. Użytkownik Rajmund pracujący na hoście X - może w wygodny sposób zapisywać wyniki swojej pracy na komputerze pełniącym rolę wewnętrznego serwera, zupełnie tak, jakby zapisywał dane na lokalnym dysku. To tyle może w ramach wstępu.

NFS składa się z dwóch części: serwera i klienta. Demony wchodzące w jego skład to:

nfsd - demon obsługujący zapytania klientów.
mountd - demon montowania NFS obsługujący zapytania przesyłane do niego przez nfsd
portmap - pozwala klientom NFS "zgadnąć", który port serwera używa NFS

Najprościej na początek uruchomić NFS-a na dwóch komputerach. Zakładam, że mamy min. dwa komputery w sieci, które nawzajem się "widzą" (najlepiej sprawdzić programem ping). W razie potrzeby niezwykle pomocny okazuje się netcardconfig. Załóżmy, że komputer udostępniający katalog users do zapisu ma ip 192.168.0.8

Komputer pełniący rolę klienta: 192.168.0.10. Przechodzimy do komputera, który będzie udostępniał katalog. Zamieniamy się w root-a i uruchamiamy na tej maszynie demona portmap:

# cd /etc/init.d
# ./portmap start

Możemy też za pomocą 'ps aux' upewnić się, czy portmap nie jest już uruchomiony.
Następnie tworzymy w/w katalog users (przykładowo w katalogu /home/knoppix)

# mkdir /home/knoppix/users

Teraz pora na utworzenie pliku /etc/exports, w którym umieścimy informację co i komu będziemy udostępniać. Zawartość naszego /etc/exports wygląda następująco:

/home/knoppix/users 192.168.0.10(rw)

Zapis (rw) mówi o tym, że komputer 192.168.0.10 ma prawo zarówno zapisu, jak i odczytu do katalogu users na serwerze. Tym też możemy regulować prawa dostępu do określonych podkatalogów users, w przypadku gdybyśmy umieszczali w pliku /etc/exports więcej komputerów (wystarczy dopisywać 'rw' tylko przy katalogach, do których określony użytkownik ma mieć prawo zapisu). Następnie uruchamiamy skrypt zarządzający nfsd i obsługą nfs-a w kernelu. W katalogu /etc/init.d/ wykonujemy polecenie:

# ./nfs-kernel-server start
# rpc.mountd && rpc.nfsd

Pamiętajmy, że przy każdej zmianie pliku /etc/exports należy "odnowić" usługę eksportowania zasobów. Najprościej: exportfs -a

Tym sposobem sprawę serwera mamy za sobą. Przechodzimy teraz do klienta. W naszym przypadku jest to komputer z uruchomionym z płyty Knoppiksem 3.2. Tu także wystartujmy portmap-a (pamiętajmy, że tu także pracujemy z konta root-a):

# cd /etc/init.d
# ./portmap start

Następnie utwórzmy katalog, w którym zamontujemy zdalny katalog users:

# mkdir /mnt/domowy_zdalny

Zamontujmy udostępniony przez serwer zasób:

# mount -t nfs 192.168.0.8:/home/knoppix/users /mnt/zdalny

... teraz wystarczy cd /mnt/domowy_zdalny/ ... i widzimy co udostępnił nam komputer 192.168.0.8. Możemy także do tego katalogu zapisywać. W przypadku klienta pracującego pod kontrolą Knoppiksa z twardego dysku, warto montowanie /home/knoppix/users dopisać do /etc/fstab - a demony odpowiedzialne za NFS startować razem z systemem.

Źródło: Linux EduCD - Rajmund Radziewicz